Op 22 Nov. 2006 stond de tijd enkele seconden stil en was de verandering enorm.

 Mijn naam is Bert Pot. Ik ben 45 jaar en werk bij Eska Graphic Board in Sappemeer

Het  bedrijf maakt massief. karton voor o.a : ordners, puzzels, spellen en boeken.

Ik werk al bijna 25 jaar bij het bedrijf en beoefen daar div. functies in het  bedrijf.

In de nachtdienst van 22 Nov. 2006 heeft mijn ongeval plaats gevonden.

In die bewuste nacht moest karton beplakt worden met wit plakpapier. Dit stelt hoge eisen aan de markeringen op de plakwals. Tijdens de productie bleek het product vervuild met andere markeringen. Daarop werd besloten om de plakwalsen eerst te reinigen alvorens verder te gaan met de productie.

Normaliter worden de plakwalsen vanaf de onderkant gereinigd door een collega die dan op een ladder staat. Een paar weken voordat ik mijn ongeval kreeg was echter tijdens dezelfde schoonmaakwerkzaamheden de remwals losgeschoten. Dit had, indien de betreffende collega nog op de ladder had gestaan geleid tot een ernstig ongeval, waarbij de collega waarschijnlijk zijn rug zou hebben gebroken. Er was echter in de weken daarna niets aan die gevaarlijke situatie veranderd.

In de nacht van 22 november werd aan mij gevraagd of ik de walsen wilde schoonmaken. Met bovenstaande in mijn achterhoofd besloot ik de walsen niet vanaf de onderzijde te benaderen, maar vanaf de bovenkant te reinigen.

Achteraf kun je gemakkelijk zeggen “ had ik dat maar nooit gedaan “.

Ik ben boven op de machine geklommen en heb getracht de wals op deze wijze schoon te maken.

Wat er toen gebeurde kan ik mij nog steeds niet herinneren, ik weet alleen dat ettelijke seconden later mijn hand tussen de walsen zat. Wat er dan door je heen gaat kan ik niet onder woorden brengen. Het hele rare was dat het niet echt pijn deed, ondanks dat ik mijn hand meteen kwijt was. Gelukkig waren er snel div. collega’s aanwezig om mij uit mijn benarde positie te bevrijden en eerste hulp te verlenen ( iets waar ik ze nog steeds ZEER dankbaar voor ben en nooit zal vergeten ).

Het allereerste wat door mij heen schoot is niet  “ik ben mijn hand kwijt “ , maar  “ik kan niet meer motorrijden “.( hoe haal je het in je hoofd) Ik was en ben, nog steeds, een gepassioneerd motorrijder ( hierover later meer ). Nadat het ambulancepersoneel  mij had gestabiliseerd  werd ik naar het UMC Groningen gebracht. De gehele tijd ben ik bij bewustzijn geweest, pas in de ambulance werd ik in slaap gebracht. Inmiddels was mijn vrouw door mijn collega’s op de hoogte gebracht van mijn ongeval en onderweg naar het ziekenhuis.

Toen ik wakker werd na de eerste operatie had ik moeite om te beseffen dat het geen nare droom was. NIET dus, kijkende naar mijn linkerarm. Mijn eerste vraag was: “tot hoever is mijn arm weg “,  maar tijdens de eerste operatie is de wond alleen maar schoon gemaakt om evt. infecties geen kans te geven. Het restant van duim en wijsvinger was niet geamputeerd.

2 Dagen later werd duidelijk dat er geen functies meer waren in de overgebleven duim en wijsvinger waar ik profijt van zou kunnen hebben. Daar had ik al ernstig rekening mee gehouden. Het gevolg was wel dat mijn hele hand geamputeerd moest worden. Dat gebeurde een paar dagen later in een reconstructieoperatie, waarbij de stomp werd gevormd waarop ik later mijn prothese moest gaan dragen. Hierbij is op het laatste moment  gekozen voor de optie om de stomp zo lang mogelijk te laten.

Mijn hand is nu weg tot aan het polsgewricht.

In het begin kostte het me wel enige moeite om de stomp te zien en aan te raken, het was zowel psychisch als lichamelijk een pijnlijk proces om mijn veranderde lichaam te bekijken. Toch heeft het mij vanaf het begin af aan nooit weerhouden om te accepteren wat mij was overkomen. Vanaf dag 1 heb ik mij altijd voorgehouden: “ het is nu eenmaal zo dat ik mijn linker (dominante ) hand mis, maar ik ga niet bij de pakken neerzitten en ik maak er het beste van”. Hoe moeilijk dat ook op diverse momenten is geweest en hoeveel spullen er ook wel eens uit frustratie tegen de muur aan zijn gegooid.

Uiteraard heb ik dit niet kunnen doen zonder de steun van mijn familie, vele vrienden en bekenden en het geweldige revalidatieteam van het UMC Groningen. Op 5 december kreeg ik het mooiste Sinterklaas cadeau wat ik me maar kon wensen: ik mocht weer naar huis. Maar toen begon het revalideren pas echt, want niet alleen voor mij is er zeer veel veranderd maar ook voor de mensen om mij heen. Dingen die vroeger heel normaal waren vormen nu een probleem, kunnen niet meer of vragen om creatief denken om een oplossing te vinden.

Ook moet je leren accepteren dat mensen anders naar je kijken, omgaan met het feit dat je een soort bezienswaardigheid bent geworden of mensen die je ‘zielig’ vinden.

Het hele revalidatie proces is vrij voorspoedig verlopen zonder noemenswaardig complicaties. Dit alles vergt zoveel energie dat je eigenlijk nog niet stil staat bij de consequenties t.a.v. werk, inkomen en alle kosten die je moet maken ( aanpassingen, speciaal gereedschap etc.) In het begin heb ik gedacht ,dat varkentje was ik wel even zelf , zo moeilijk kan dat toch niet zijn. Je denkt heel naïef dat je alleen maar een tegenpartij hoeft aan te spreken, er ligt immers een rapport van de arbeidsinspectie en het is duidelijk wie in gebreke is gebleven.

Maar je vergeet dat je werkgever, die van goede wil is, wordt vertegenwoordigt door een verzekeringsmaatschappij die toch anders over schade vergoeden denkt dan jij.

Je wordt bedolven onder een stroom papieren, vragen, je moet steeds uitleggen, verantwoorden. Het maakte dat er geen rust meer was in huis, terwijl we dat in deze periode zo nodig hadden. Ik had al mijn energie nodig om te revalideren en weer te reïntegreren op mijn werk. En ondertussen verdwijnt je spaargeld als sneeuw voor de zon door alle onkosten die je maakt.

Via een kennis in het ziekenhuis had ik al eens van de naam Pals gehoord.

Nooit denkende dat ik daar nog eens gebruik van moest gaan maken, letselschade was toch meer iets voor maffe Amerikanen die geld probeerden te vangen voor allerlei rare zaken! Maar het was wel duidelijk dat ik daar niet meer aan ontkwam. Ik heb met lood in de schoenen contact gezocht met Pals.

In maart 2007 maakte ik zodoende kennis met Roelie Zikken-Germs. Zij was eerlijk en duidelijk in wat we konden verwachten en waar we gewoon recht op hadden. Het zou een langdurig proces worden, maar alleen al het feit dat er iemand is die voor jou de contacten met de tegenpartij onderhoudt, die veel stress en zorgen voor je wegneemt en met je meedenkt is goud waard.

Onder tussen was ik al weer een paar uur in de week aan het werk, mede om te laten zien dat ik nog lang niet afgeschreven ben en dat men nog niet van mij af was. Tevens was het ook voor mij belangrijk om mijn collega’s die het van nabij hebben mee gemaakt een hard onder de riem te stekken en te bedanken voor ook hun steun. Naast al deze steun bleek tijdens het revalidatieproces dat Roelie Zikken ook haar gewicht in goud waard is toen ik na enig speurwerk een nieuwe, verbeterde handprothese op het spoor kwam.

Momenteel is de standaard voor mijn prothese de zogenaamde MIO prothese. Die wordt aangestuurd door spierbewegingen in mijn arm. Het nadeel van deze prothese is dat hij in feite alleen de zogenoemde pincet greep heeft, ik kan dus voorwerpen klemmen in mijn hand of tussen de duim en wijs- en middelvinger. De ringvinger en pink hebben geen functie, de greep is grof. Fijne motoriek is niet van toepassing.

Een firma in Schotland heeft nu een handprothese ontwikkeld waarvan alle vingers functie hebben en waarbij de duim in verschillende posities  kan worden gedraaid. Natuurlijk kan het nooit een complexe mensenhand helemaal vervangen, maar iedere verbetering brengt voor mij weer meer kwaliteit van leven met zich mee. Het is zowel in mijn dagelijks leven als in mijn werk van groot belang dat ik zoveel mogelijk met mijn ‘hulphand’ kan doen.

Deze nieuwe prothese, de I-limb, zou mij nog zelfstandiger, minder afhankelijk van derden kunnen maken. Het probleem is echter dat deze prothese niet wordt vergoed door het ziekenfonds omdat hij ( nog niet) als de standaard geldt.

Hoe moet ik dit nou weer aanpakken ??

Ik heb mijn probleem en wens vervolgens met Roelie Zikken besproken. Zij heeft samen met mij een plan van aanpak gemaakt en heeft dankzij goede argumenten en vasthoudendheid bewerkstelligd dat ik binnenkort de I-limb krijg.

Ik weet zeker dat ik zonder de hulp van Roelie Zikken van de Pals groep dit nooit voor elkaar had gekregen!

Letselschade staat in zijn algemeenheid denk ik in Nederland nog maar in de kinderschoenen maar wordt ( gelukkig) steeds meer een begrip.

Terug te komen over het motorrijden; dankzij de Pals groep kan ik nog steeds van mijn grote passie genieten. Zij hebben er voor gezorgd dat ik mijn motor kon voorzien van de nodige aanpassingen. Zo moest de koppeling van links naar rechts worden overgeplaatst, en alle schakelaars die normaliter links aan het stuur zijn gemonteerd moesten verhuizen naar de rechterkant. Kwaliteit van leven betekend ook dat je niet alles hoeft op te geven na een ongeval, maar dat naast de dingen die niet meer kunnen er genoeg zaken zijn die je nog wel kunt doen. Voor mijn totale revalidatieproces is het weer kunnen motorrijden erg belangrijk geweest.

Meer info is te vinden op www.mmvg.nl, dit is een site voor motorrijders met een handicap.

Onder kop ‘praktijkverhalen’ staat mijn verhaal over de terugkeer op de motor.

En binnenkort is op mijn eigen site www.1-handed.com mijn verhaal te lezen en staat meer info over motorrijden en de protheses.

Roelie Zikken is namens de Pals groep niet alleen belangrijk voor het regelen van allerlei financiële problemen. Ze heeft ook altijd een professioneel luisterend oor als er weer eens problemen opduiken die te maken hebben met het soms frustrerende gegeven dat een tegenpartij liever alles vertraagd dan gewoon mee te werken.

Wat ik zeer waardeer is dat ik altijd met mijn vragen en onzekerheden bij haar terecht kan. Want wat is soms wijsheid? Daar kan iemand met de expertise van Roelie en een organisatie als Pals goed bij helpen. Een van de dingen die ook zeer belangrijk is kan ik mijn werk Dankzij Roelie en de Pals groep is mijn revalidatie een stuk aangenamer verlopen, herwin ik door de nieuwe prothese een stuk zelfstandigheid en word ik goed en deskundig begeleid bij het reïntegratieproces op mijn werk. Ik zal mijn oude functie niet kunnen behouden en zal genoegen moeten nemen met een baan die ook slechter betaald. Maar dankzij de hulp en steun van Roelie en Pals heb ik de zekerheid dat ook voor deze problemen een passende oplossing wordt gezocht. Want het is belangrijk dat je deel blijft uitmaken van de maatschappij en het arbeidsproces.

Daarmee gaat het leven van mij en mijn gezin zo ‘normaal’ mogelijk door.

Het is zoals Roelie in het begin van onze contacten zei: “Je zult er niet rijk van worden en het vergt een lange adem, maar je hebt het recht dat je het leven dat je leidde voor het ongeluk zoveel mogelijk kunt voortzetten.

En tot nu toe is dat prima gelukt!

Mijn dank is dan ook groot aan alle mensen die mij hebben geholpen en nog steeds helpen bij het hele proces.

Groetjes Bert Pot

Biker again